Wydział IV

Wyrokiem z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 34/11,uchylono decyzje organów obu instancji orzekające o zatrzymaniu prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu. Podstawę prawną decyzji stanowił przepis art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm.). W ocenie Sądu po pierwsze organy nie wyjaśniły przesłanek tego przepisu. Po wtóre odniósł Sąd do stanu faktycznego sprawy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt P 46/07, który orzekał o niezgodności z Konstytucją art. 5 nieobowiązującej już ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych i zaliczce alimentacyjnej, regulującego identyczną instytucję prawną. Na tym gruncie pojawiły się dwa poglądy. Jeden, który opowiadał się za obowiązkiem organu ustalenia przesłanek zatrzymania prawa jazdy, drugi, który dowodził niekonstytucyjności obecnego przepisu, z powołaniem się na wywody zawarte w przywołanym wyroku TK. W obu przypadkach decyzje podlegały uchyleniu. Orzeczenie  jest prawomocne.

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 1058/11, uchylono decyzje obu instancji odmawiające udostępnienia informacji publicznej w zakresie danych dotyczących kariery zawodowej prokuratorów z powodu przyjęcia, iż stanowią one informację przetworzoną, a wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego w ich żądaniu. W ocenie Sądu okoliczności zwolnienia ze służby nie stanowią informacji publicznej, zatem należało w tym zakresie czynnością materialno-techniczną powiadomić wnioskodawcę. Natomiast kwestie wykształcenia, dat nominacji i pełnienia służby w określonych jednostkach, uznał za informację publiczną niemającą charakteru informacji przetworzonej. Dane te są zawarte w aktach osobowych i ich udzielenie nie wymaga wytworzenia nowej informacji, ani specjalnych czynności typu analiza, obliczenia, zestawienia, a więc operacji intelektualnych. Dlatego decyzje odmowne uznał za chybione. Orzeczenie nie jest prawomocne.

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 106/11,uchylono decyzje organów obu instancji w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatku do tegoż zasiłku. Orzekały one o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania świadczeń z powodu zawieszenia działalności gospodarczej i podjęcia zatrudnienia przez ojca dzieci. Organy doszły do przekonania, że zostało przekroczone kryterium dochodowe, gdyż do poprzednio ustalonego dochodu rodziny dodano miesięczny dochód uzyskany, co skutkowało przekroczeniem progu uregulowanego w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.). Sąd zwrócił uwagę na brak w systemie prawa definicji pojęcia wyrejestrowania działalności gospodarczej użytego w art. 3 pkt 23 lit. f cytowanej ustawy. Jej przepisy nie odnoszą się też do możliwości zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Wszak analiza regulacji prawnej pozwala na przyjęcie, że zawieszenie to jest tożsame z wykreśleniem z ewidencji podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. W konsekwencji czego Sąd uznał, iż przywołany przepis nie pozwala na uznanie za racjonalne odjęcie od dochodu rodziny kwoty utraconego dochodu w związku z zawieszeniem tej działalności. Nakazał zatem obliczenie dochodu rodziny z uwzględnieniem dochodu utraconego wskutek tej czynności i dochodu uzyskanego w nowym miejscu pracy. Wyrok  jest prawomocny.

Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 347/11,uchylono postanowienia organów obu instancji odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w Policji w szczególnych warunkach. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia było niewyjaśnienie sprawy przez organy oraz oparcie postanowień na niekonstytucyjnym przepisie § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji…. (Dz. U. Nr 86, poz. 734). W ocenie Sądu jest on sprzeczny z delegacją zawartą w art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji…(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67) i brzmieniem art. 15 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, który uprawnia właściwy organ do podwyższenia emerytury za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu. Tymczasem przywołany przepis wspomnianego rozporządzenia stanowi o służbie w warunkach bezpośrednio zagrażających życiu i zdrowiu. Zatem wprowadza dodatkowe kryterium nieznane ustawie. Stanowisko takie zaprezentowano już w orzecznictwie. Wyrok  jest prawomocny.

Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 296/11,wymierzył organowi grzywnę za niewykonanie wyroku uchylającego decyzje odmawiające stwierdzenia choroby zawodowej. Sąd uznał, że długotrwałość postępowania administracyjnego spowodowana koniecznością wydania opinii lekarskich, w sytuacji braku środków dyscyplinujących placówki medyczne, nie stanowi o przewlekłości postępowania. Natomiast wystosowanie kilku pism zmierzających do wyjaśnienia stanowiska zawartego w orzeczeniu lekarskim, uznał za działania pozorne. Rzeczą organu, zwłaszcza wobec odmowy skarżącego poddania się badaniom, było załatwienie sprawy w stanie, w jakim wówczas się ona znajdowała. Uwzględniając te okoliczności Sąd wymierzył grzywnę na podstawie art. 154 § 1, 2 i 6 P.p.s.a. Wyrok  jest prawomocny. 

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 249/11, stwierdzono wydanie zarządzenia w przedmiocie czynszy regulowanych z naruszeniem prawa. Przyczyną tego rozstrzygnięcia był brak w obrocie prawnym uchwały, do której zaskarżone zarządzenie było aktem wykonawczym. Ta bowiem na skutek błędnego przyjęcia, że nie jest ona aktem prawa miejscowego, nie została opublikowana we właściwym dzienniku urzędowym, zatem nie obowiązywała. Bez takiej podstawy organ wykonawczy gminy nie może legalnie ustalić stawek czynszowych. Dostrzegł też Sąd wadliwe (naruszające zasadę równości) zróżnicowanie stawek czynszowych. Orzeczenie  jest prawomocne.

Postanowieniami z dnia 19 grudnia 2012 sygn. akt IV SA/Gl 312/11 i IV SA/Gl 321/11 odrzucono skargi na decyzje odmawiające przyznania funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika z tytułu braku lokalu mieszkalnego. W ocenie Sądu przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523) nie przewidują bowiem w tym wypadku drogi sądowoadministracyjnej. Art. 220 tej ustawy statuuje generalną zasadę właściwości sądów powszechnych w sprawach dotyczących stosunku służbowego funkcjonariuszy tej służby. Kognicją sądów administracyjnych są objęte wymienione w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 tej ustawy sprawy, do których te nie należą. Postanowienia  są prawomocne.