Wydział I
W wyroku z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 603/11 Sąd stwierdził, iż:
1. Przedsiębiorca, prowadzący działalność na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego, posiada legitymację procesową wynikającą z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. Nr 142, poz. 1591 z 2001 r. ) do wystąpienia - po wezwaniu rady gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego - ze skargą do sądu administracyjnego, w sytuacji, gdy określając wysokość stawek podatku od nieruchomości rada gminy różnicuje je z uwzględnieniem kryterium podmiotowego.
2. „Interes prawny" w takim przypadku wynika z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. z dnia 16 lipca 1997 r. ) w zw. z art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 220, poz. 1447 z 2010 r. z późn. zm. ), zgodnie z którym „Podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa". Przepis ten gwarantuje „równe prawa" w wykonywaniu działalności gospodarczej, których niezbędnym elementem - w ocenie Sądu - jest uprawnienie do równych stawek podatkowych, w odniesieniu do takich samych przedmiotów opodatkowania. Wyrok jest prawomocny.
W wyroku z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. I SA/Gl 901/11Sąd stwierdził, iż w ramach badania zgodności z prawem wydanej w sprawie indywidualnej interpretacji podatkowej nie może ocenić prawidłowości stanowiska prawnego w zakresie, który wykracza poza zaskarżoną interpretację. Stanowisko zainteresowanego, w sprawie własnej oceny prawnej, zaprezentowane w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa bądź w skardze na wydaną interpretację, nie może doprowadzić do uwzględnienia skargi, gdyż stanowisko to nie stanowiło przedmiotu rozstrzyganej sprawy. Przedmiotem rozstrzygnięcia interpretacyjnego, a następnie jego oceny przez Sąd rozpoznający skargę na wydaną interpretację, jest wyłącznie to co zawiera wniosek zainteresowanego, tak w warstwie faktycznej jak i prawnej. Niedopuszczalne jest rozszerzenie wniosku przez zainteresowanego w ramach instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w tym przez żądanie zmiany uzasadnienia prawnego wydanej interpretacji. Wydana interpretacja prawa podatkowego dotyczy w zasadzie oceny stanowiska wnioskodawcy, uznania przez organ podatkowy tego stanowiska za prawidłowe bądź nieprawidłowe. Uzasadnienie prawne służy jedynie wyjaśnieniu przesłanek podjętego rozstrzygnięcia i ma istotne znaczenie w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, gdyż wówczas organ podatkowy formułuje stanowisko prawidłowe inne niż prezentowane przez pytającego. Wyrok jest prawomocny.
W wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. I SA/Gl 448/11 Sąd stwierdził, iż:
dokonując interpretacji art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. Nr 14, poz. 176 z 2000 r. z późn. zm.) należy przyjąć, że sformułowanie – bank, z którego usług korzystał podatnik – oznacza bank, dla którego walutą krajową jest – złoty – a w konsekwencji, to bank, który posiada siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok nie jest prawomocny.
W wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 446/11 Sąd stwierdził, iż:
ocena zastosowania art. 26 ust. 1 pkt 2 i art. 27 b ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. Nr 14, poz. 176 z 2000 r. z późn. zm.) w odniesieniu do składek uregulowanych przez podatnika z tytułu ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego do innego niż polski system ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych – w stanie prawnym obowiązującym od 1 maja 2004 r. do 30 listopada 2008 r. – winna być dokonana w oparciu o przepisy prawa wspólnotowego, w tym głównie art. 39 TWE gwarantującego swobodę przepływu pracowników wewnątrz wspólnoty, a także art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady ( EWG ) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz. Urz. WE L 257/2, s. 15 i nast.) i art. 13 ust. 2 lit a oraz art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 149 z dnia 5 lipca 1971 r., str. 2 i nast. ), zmienionym przez Rozporządzenie (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 392 z dnia 30 grudnia 2006 r.). Wyrok nie jest prawomocny.
W wyroku z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 535/11 Sąd stwierdził, iż:
istnienie sporu co do wysokości kwoty przypadającej wystawcy faktury VAT (wykonawcy usługi) od jej odbiorcy (zamawiającego) wyklucza możliwość uznania, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od jej przekazania w rozumieniu art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.). Uznanie przez zamawiającego jedynie części należności wskazanej na wystawionej przez wykonawcę fakturze oraz brak reakcji tego ostatniego na częściową zapłatę (brak roszczenia o zapłatę różnicy), nie uzasadnia twierdzenia, że cała należność wskazana na fakturze nie jest sporna. Wyrok jest prawomocny.
W wyroku z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. I SA/Gl 909/11Sąd stwierdził, iż:
w sytuacji świadczenia przez pracowników pracy na terytorium Francji, art. 32 ust. 6 Ordynacji podatkowej ( Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. z późn. zm. ) w kontekście sformułowania „będą podlegać opodatkowaniu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej” ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy nie zostaną spełnione przesłanki określone w art. 15 ust. 2 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francji z dnia 20 czerwca 1975 r. w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatku od dochodu i majątku ( Dz. U. Nr 1, poz. 5 z 1977 r. ). Skoro bowiem przepis ten wyłącza opodatkowanie uzyskanych dochodów z tytułu świadczenia pracy na terytorium Francji w tym kraju oraz przesądza, że podlegają one opodatkowaniu w Polsce, to do momentu, do którego te przesłanki istnieją, nie ma prawnych możliwości przyjęcia, że dochody te „będą podlegały opodatkowaniu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”. Wyrok nie jest prawomocny.
W wyroku z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/GL 604/11 Sąd stwierdził, iż;
za „budynek” w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), można uznać taki obiekt budowlany, który - co oczywiste - jest trwale związany z gruntem, posiada fundamenty i dach. Z kolei przegrody budowlane muszą go oddzielać od przestrzeni z każdej ze stron. Zdaniem Sądu przegrody takie winny być ujęte w procesie budowlanym, począwszy od etapu projektowania. Należy przy tym zaznaczyć, że przegroda budowlana nie musi stanowić jednolitej zamkniętej ściany, mogą się w niej znajdować różnego rodzaju otwory np. drzwi czy okna, co jest oczywiste i logiczne, gdyż budynek – co do zasady - nie może mieć litych przegród. Natomiast obiekt budowlany posiadający przegrody budowlane spełniające tylko inne funkcje niż odgrodzeniowe nie może być uznany za budynek. Istotne jest zatem konstrukcyjne i funkcjonalne przeznaczenie przegród, obojętne jest natomiast z jakiego materiału zostały one wykonane. W przypadku wiat, które nie zostały wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród nie są spełnione wszystkie warunki, które na gruncie art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej pozwoliłyby zaliczyć je do kategorii „budynku”. Zatem a contrario są budowlami. Wyrok nie jest prawomocny.